Opšte informacije o lovu

Na teritoriji Republike Srbije vladaju veoma povoljni prirodni uslovi koji su omogućili razvoj lovstva kao privredne grane. Danas u našoj zemlji postoji 323 lovišta koji se prostiru na površini od 8.828.528,29 ha. Naša lovišta spadaju u jedna od najpoznatijih u Evropi. Najveći broj njih, čak 199, nalaze se na prostoru centralne Srbije, 89 u Vojvodini i 33 na teritoriji AP Kosova i Metohije.


Lov se može definisati kao lovljenje divljih životinja iz različitih pobuda, na različite načine i uz upotrebu različith pomagala. Tako da se lovljenje često izjednačava sa sportom. U svakom organizovanom lovu prisutan je takmičarski duh, koji se ispoljava kroz nadmetanje lovaca u pogledu broja i kvaliteta ulovljene divljači. Osnovne aktivnosti lovstva su boravak u prirodi, hobi, zabava, gajenje i korišćenje ulovljene divljači radi sticanja dohotka, gajenje zaštita i lovljene divljači, zaštita životne sredine, naučna istraživanja iz oblasti biologije, ekologije, šumarstva i drugih disciplina.

Da bi jedno lovište moglo da funkcioniše neophodno je da pored prirodnih faktora, postoje i određeni objekti. Izgradnjom ovih objekata stvaraju se uslovi za upravljanjem lovištem i gajenjem divljači. Ti objekti mogu da budu hranilišta, solišta, pojilišta, čeke, staze, ograde, lovački domovi i kuće, pomoćne zgrade itd.

Lovni turizam u našoj zemlji počeo je da se razvija krajem 19. veka, pre svega zbog povećane degradacije prirodnih staništa što je uslovilo nestanak lovnih divljači sa određenih prostora. To je uslovilo veću pokretljivost lovaca u druge krajeve, koji su težili da zadovolje svoje potrebe. Tada počinju da niču prva lovačka udruženja i to u Beogradu, Nišu i Kragujevcu, a kasnije i u ostalim gradovima. Već 1898.godine donet je Prvi Zakon o lovu u Kragujevcu. Nešto kasnije, tokom Prvog i Drugog Svetskog rata ova grana privrede počinje da stagnira, da bi već od 1955. godine počela ponovo da se razvija. Godinu dana ranije održana je Svetska izložba lova u Diseldorfu, gde su prezentovani najvredniji trofeji našeg lovnog bogatstva, a to su jelenski rogovi, kljove divlje svinje i još neke druge vrste. Ovo je u velikoj meri uticalo na ponovno privlačenje  stranaca u našu zemlju i veća ulaganja u ovu privrednu granu.

Značaj lovnog turizma se ogleda  u tome što se pre svega odvija van turistički atraktivnih prostora, njime se obogaćuje asortiman opšte turističke ponude naše zemlje i samim tim, prihodi ostvareni od turizma su od velikog značaja za ogranizacije koje se bave zaštitom, uzgojom i korišćenjem divljači.

Najčešće vrste divljači koja se lovi kod nas su pre svega sisari: običan jelen, jelen lopatar, muflon, divlja svinja, divlja mačka, medved, divokoza, sivi puh, vuk, šakal. Od pernatih životinja love se: divlja guska, divlja patka, siva čaplja, prepelica, fazan, gugutka, grlica, poljska jarebica, fazan.

Bavljenje  lovstvom u našoj zemlji ima stroga pravila ponašanja, počevši od dobijanja dozvola za lov, kvalifikovani vodiči, veterinarske dozvole i drugi uslovi za izvoz divljači. Takođe,  lovac mora da poseduje dokumentaciju za lovačko oružje, municiju, lovačke pse. Za svu ulovljenu divljač, lovac mora da plati određenu sumu novca korisniku lovišta po cenovniku lovačkog udruženja.